środa, 18 sierpnia 2010

Nawet morze NIE ZAWSZE jest błękitne i spokojne...




Moje życie nie jest idealne. Kiedy się budzę nie zawsze świeci słońce, świat nie zawsze wydaje się kolorowy, moje ciało nie zawsze jest okazem zdrowia, a napotkani ludzie nie zawsze są serdeczni. Zdarza się, że czuję się zagubiona, dręczą mnie obawy, a ostatnią rzeczą na jaką mam ochotę jest wyjście z domu i stanięcie twarzą w twarz z drugim człowiekiem. Nie zawsze wyglądam atrakcyjnie i nie zawsze tak się czuję. Nie zawsze jestem radosna i przepełniona pozytywną energią.
Bywa, że wszystko mnie denerwuje, drażni i odpycha... że na nic nie mam ochoty. Czasem zdarza mi się płakac... najczęsciej gdy czuję się bezsilna, niezrozumiana, oszukana. Czuję też ból... ten dochodzący z wnętrza, palący i rozrywający, a czasem ten fizyczny- równie trudny do zniesienia. CZUJĘ  bo jestem człowiekiem... i  nic co ludzkie mnie nie omija. Nawet jeśli wydaje się byc inaczej.


Gdyby nie ON nie wiem jak dałabym radę.
Nie wiem jak nauczyłabym się stawiac czoła wszystkiemu co mnie spotyka.
ON, w przeciwieństwie do wszystkiego co ziemskie, jest z nami ZAWSZE.

Dziękuję Ci Panie za Twoją obecnośc... w każdej chwili mojego życia.

.............................................



Niedawno przeczytałam książkę...
Była inna od tych wszystkich, które dotychczas wpadały w moje ręce. Intrygująca, zaskakująca, przejmująca. "CHATA" Wiliama P. Younga - historia, która sprawia, że po jej poznaniu, świat nie wydaje sie już taki sam. Opowieśc, która zmienia  spojrzenie na ludzkie życie, tak często zagmatwane i przepełnione cierpieniem.  To książka, która pomaga odpowiedziec sobie na wiele trudnych pytań zaczynających się od słów "Dlaczego Bóg...  ". Jeśli szukasz na nie odpowiedzi - ta książka jest dla Ciebie.


Kliknij TUTAJ  i dowiedz się więcej...

poniedziałek, 16 sierpnia 2010

Modlitwa

Kiedy mnie świat próbuje złamać 
i troski męczą mnie życiowe,
dodaj mi Boże wiary Abrahama
i stwórz we mnie serce Dawidowe.
Na trud wieczorny i poranny,
na smutek co się w sercu chowa
naucz mnie modlitwy Anny
i racz mi dać  lojalność  Hioba.
Na obojętność  ludzkich spojrzeń,
których człowieka los nie wzrusza
udziel mi empatii Boże,
miłości naucz mnie Chrystusa.
Kiedy mnie będą chciały zranić 
pociski ludzkich wątpliwości
dodaj mi proszę cząstkę Twej siły
i ucz mnie Panie wytrwałości.

- autor nieznany

źródło fot. :  www.strykowski.net

czwartek, 12 sierpnia 2010



" Szczęśliwy, kogo Bóg karci,
więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego.
On zrani, On także uleczy,

skaleczy - i ręką swą własną uzdrowi. "



- Ks. Hioba 5:17-18, Biblia Tysiąclecia



Ta sama a jednak inna...

Moi Drodzy,
Specjalnie dla Was nowa kategoria wpisów  - " Znani - nieznani."
To kategoria, w której będziemy miec okazję do poznania tzw.osób publicznych, zupełnie od innej strony...   Ich wypowiedzi będą zaskakiwac, zmuszac do refleksji, a co najważniejsze pokażą, że przed Panem Bogiem wszyscy jesteśmy równi i wszyscy , na swój sposób, doświadczamy w swoim życiu Jego obecności.

Na poczatek krótki fragment wywiadu z Moniką Kuszyńską - wokalistką Varius Manx, która w wyniku poważnego wypadku samochodowego, doznała urazu kręgosłupa i do dziś porusza się na wózku inwalidzkim. To niezwykłe, szczere wyznanie osoby, która w wyniku życiowego dramatu, przebudziła się do nowego życia ...
 ..........................................................................................................................................

– Zadawałaś sobie pytanie: dlaczego ja?


Monika Kuszyńska: Zadawałam i wciąż zadaję sobie inne pytanie: Jaki jest sens tego wydarzenia? Kolejnym etapem po wypadku, po szoku, malignie, odzyskiwaniu świadomości jest myśl, że to wszystko zdarzyło się nie ot tak sobie, tylko w jakimś celu. Gdyby było inaczej, światem rządziłby chaos i przypadek. Chcę wierzyć, że to jednak coś więcej, że to wszystko ma jakiś głębszy sens.


– Młoda, piękna dziewczyna, przed którą całe życie, kariera, i nagle wszystko zostaje przekreślone? To jest po coś?

fot. Mateusz Stankiewicz / AF PHOTO 
Monika Kuszyńska: Choć zaraz po wypadku był we mnie bunt, nie chciałam myśleć, że Bóg jest okrutny, bezwzględny. Odpowiedzi szukałam więc głębiej. I któregoś dnia przebłysk: A może w ten sposób Bóg mnie przed czymś uratował?

– Przed czym?

Monika Kuszyńska: Może nie szłam w dobrą stronę? Jak mówisz, byłam piękną dziewczyną, śpiewałam, robiłam karierę. Ale na ile byłam wartościowym człowiekiem? Na ile głębokim, świadomym? Trudno mi teraz odnieść się do tego poprzedniego życia. Ciężko mi nawet przypomnieć sobie, jak było przed wypadkiem. Jaka ja wtedy byłam. Wypieram z pamięci wszystko sprzed czterech lat. Jakbym wówczas to nie była ja, jakby to był sen. Ten wypadek mnie obudził.


Jeśli chcesz przeczytac wywiad w całości ( a warto ) kliknij TUTAJ

czwartek, 5 sierpnia 2010



Bo życie na ziemi nie trwa wiecznie...

W  życiu często podejmujemy różnego rodzaju wyzwania. Niestety równie często , nie rzadko pod wpływem chwili, rezygnujemy z nich... z głębokich pragnień , pomysłów na życie, wartości które zawsze wydawały się byc dla nas ważne. Odpuszczamy, choc jeszcze niedawno były dla nas całym życiem. Najczęściej dzieje się tak z lenistwa, braku konsekwencji, czasem naszego wygodnictwa, egoizmu... Nie myśląc o skutkach , odkładamy to co ważne na tzw."później" albo "potem". Wydaje nam się, że kiedyś przyjdzie czas by się tym zając, że jeszcze zdążymy do tego wrócic...że coś lub ktoś poczeka. Niestety nie bierzemy pod uwagę wariantu, że wcale nie musimy zdążyc... , a życie potrafi pisac najmniej oczekiwane scenariusze. Zapominamy , że ważne jest nie tylko CO  , ale również KIEDY ... Nie myślimy o tym, że jeśli będziemy czekac zbyt długo, w międzyczasie możemy utracic coś bezpowrotnie.




Prawie każdego dnia zdarza się nam by sprawy naprawdę ważne, pozostawały na łasce tego co w rzeczywistości  mało istotne, a wręcz nic nie znaczące. Mylimy sprawy pilne z ważnymi, w efekcie poświęcając większośc swojego czasu na sprawy błahe, mało wartościowe , nie mające dla naszego życia większego znaczenia.

Oczywiście przykładów można byłoby przytoczyc tysiące.
Ale nie o tysiące przykładów tu chodzi...
Chodzi o konkret. O to jak jest z nami. Ze mną...  Z Tobą...

Jestem pewna, że zanim dotarłeś (-łaś) do tego miejsca, w Twojej głowie pojawiło się coś, co byc może od dawna siedzi na dnie Twojego sumienia i od czasu do czasu ze smutkiem przypomina Ci  szepcząc, że w końcu trzeba będzie coś z tym zrobic...

No właśnie...jak to jest z Tobą...?
Czy każdego dnia , kiedy kładziesz się wieczorem spac myślisz czasem, że byc może już się nie obudzisz ? Czy bierzesz pod uwagę fakt, że jutro , zupełnie niespodziewanie, może odejśc z tego świata ktoś bardzo Ci bliski ?  Czy starasz się kończyc swój dzień tak by nie pozostawiac żadnych niedokończonych,  ważnych dla Ciebie spraw ? Czy robisz wystarczająco dużo by rozstawac się z ludźmi w pokoju...nie pozostawiając w ich sercu żadnych zranień ?  Czy wystarczająco często mówisz swoim bliskim, że ich kochasz? 
Czy tu na ziemii starasz się życ tak by kiedyś móc znaleźc się po tej drugiej, upragnionej dla siebie stronie ? Co robisz dla innych ( chocby swoich najbliższych) , by po śmierci,  miec szansę spotkac się tam również z nimi ...? I czy wiesz co w kontekście wiary znaczy słowo odpowiedzialnośc ?

wtorek, 27 lipca 2010





"Pamiętaj,
że nauczyć się czegoś,
ale tego nie robić, to tak,
jakby się wcale
tego nie nauczyć.
Wiedzieć coś,
ale nie wprowadzić
wiedzy w czyn, to tak,
jakby wcale nie wiedzieć."

- Stephen R. Covey


autor fot.:  http://www.sxc.hu/



Za szybko

Za szybko chcesz wiedzieć wszystko
już masz pretensję
do samego Boga że odłożył słuchawkę-
do własnego Anioła Stróża że nietypowy
nie biały ale serdecznie rudy-
podsłuchuje spojrzenia
podobno na dwóch etatach
ponieważ fruwa- omija pytania
(a wszędzie tyle pyskatego cierpienia)
za prędko chcesz żeby wszystko było tak proste
jak seter irlandzki
ze świętym Franciszkiem w brązowych oczach
gdy łeb zwężony położy na kolanach
ofiarując ogon-
wypróbowany przyrząd do powitań i pożegnań

Tymczasem spada ciemność jak pilśniowy kapelusz
obłazi nas chude milczenie
wiedza wydaje się lizaniem
choć zawsze większa od odpowiedzi
skomli chłód zrozumienia
wszystko żeby nie widzieć jeszcze a już wierzyć


- Ks. Jan Twardowski
źródło fot. : www.strykowski.net

poniedziałek, 26 lipca 2010












To co pozostało...





Fotografie sprzed miesięcy... lat...
a wciąż jak żywe
Sms zapisany...
bo ważny się zdawał
Uśmiech, spojrzenie... 
tak odległe, a jakby wczorajsze
Słowa niegdyś wypowiedziane ...
jak echo powracające
Cisza męcząca ...
co znowu zły czas sobie wybrała
I pytania...
na które tylko Ty znasz odpowiedź Panie







źródło fot.: www.strykowski.net

sobota, 24 lipca 2010


"Nadmierna ruchliwość
zabrała dzisiejszemu człowiekowi
możliwość refleksji nad samym sobą.
Nie stać go na to, aby zastanowić się,
czy jest jeszcze pewien samego siebie,
czy jeszcze sobą kieruje,
czy też może stał się już
tylko pewnego rodzaju automatem."


- bł. Jerzy Popiełuszko


piątek, 23 lipca 2010





PRZETRWANIE


Uczeń codziennie zadawał wciąż to samo pytanie:

- Jak mogę znaleźć Boga?
- Poprzez pragnienie.
- Ależ, czy nie pragnę Boga z całego mego serca? Dlaczego więc dotychczas Go nie znalazłem?


źródło fot.: www.strykowski.net

Pewnego dnia Mistrz kąpał się ze swoimi uczniami w rzece. Chwycił go za głowę, i tak długo trzymał pod wodą, że w końcu biedak zaczął szamotać się rozpaczliwie, by się uwolnić.                                              

Następnego dnia Mistrz sam zaczął rozmowę.
- Dlaczego tak się rzucałeś, kiedy trzymałem cię pod wodą?
- Dlatego, że rozpaczliwie szukałem powietrza.
- Kiedy otrzymasz łaskę szukania Boga tak jak wczoraj szukałeś powietrza - będzie to znak, że Go znalazłeś.


- Anthony de Mello " Minuta mądrości'

środa, 21 lipca 2010


...

Życie - cud nad cudami...

Gdy spoglądam na dwójkę swoich dorastających dzieci, nie mogę uwierzyc, że  jeszcze kilka lat temu nie było ich na świecie...  Trudno mi uwierzyc, że każde z nich, zanim wzięłam je w swoje ręce , komóreczka po komóreczce zostało utkane w moim słabym, ludzkim ciele... Nie znajduję słów by wyrazic Bogu swą wdzięcznośc za ten wspaniały dar.
Dziś wczuwam się w rytm życia  swojego 8-miesięcznego maleństwa i z nieopisaną tęsknotą odliczam dni do czasu gdy po raz pierwszy wtulę je w swoje ramiona. Jeszcze niedawno, w ogóle go nie było... Jeszcze niedawno swoim wyglądem nie przypominało człowieka...
Dziś nie mam wątpliwości, że jest.
Czuję każdy jego ruch...

I choc nie mam pewności jakie będzie, jedno wiem na pewno - to owoc prawdziwej miłości . I właśnie tę miłośc pragnę przybliżac mu każdego dnia.

Oczywiście mam swoje lęki i obawy... jak każda matka, która pragnie dla swoich dzieci wszystkiego co najlepsze. Ale czy tak naprawdę istnieje ktoś wolny od obaw... ? Czy ktoś wie jak jego życie będzie wyglądało  jutro, pojutrze,  za kilka tygodni... lat... ?


Tylko głupiec nigdy się nie lęka i wierzy, że wszystko zależy tylko od niego.
Życie to jeden wielki znak zapytania, a my niczego nie możemy byc pewni  do końca.
Tylko jeden Bóg wie co jeszcze przed nami...

Wiem, że niełatwo będzie byc mamą trzech pociech i że nie zawsze będzie łatwo odpowiedziec miłością na każde ich pragnienie. Wiem, że poza chwilami przepełnionymi radością i uśmiechem, będą też łzy i momenty zwątpienia. Mam świadomośc że nie ominą mnie trudności... mimo to chcę dotknąc tej rzeczywistości. Chcę bo mimo niepewności wpisanej w życie jest jeszcze nadzieja, którą jest ON.  To dzieki obecności Boga w moim życiu ufam, że dam radę... że nie poddam sie gdy dopadnie mnie zmęczenie, frustracja czy poczucie bezsilności .

Bez Niego i bez moich najbliższych, niej nic nie byłoby takie samo... Żadne uciechy życia, ani najwspanialsze  osiągnięcia nie cieszyłby mnie  gdybym zdobyła je kosztem tego co dla mnie najważniejsze...gdybym wyrzekła się ich dla chwilowej sławy i związanej z nią, równie chwilowej, przyjemności. Może gdybym kiedyś już tego nie zasmakowała , dziś nie byłoby to dla mnie tak oczywiste... ? Zapewne tak. Musiałam  popełnic sporo błędów by pewne rzeczy zrozumiec , przyjąc i z odwagą podjąc to wyzwanie by w swoim życiu zacząc podążac mniej uczęszczaną drogą. Dziś wiem, że te rzadziej uczęszczane drogi wcale nie muszą byc gorsze...wręcz przeciwnie, okazuje się że mogą byc źródłem niezwykłych doświadczeń i nowego spojrzenia na otaczający nas świat.

sobota, 10 lipca 2010

Św. Rita raz jeszcze...

Historia świętej Rity / Rita da Cascia (2004) napisyMoi Drodzy,
Dzięki uprzejmości jednej ze stałych czytelniczek mojego bloga,
moge zamieścic dla Was Historię Św. Rity w polskiej wersji językowej, do obejrzenia w internecie:)

Pani Alu... serdecznie dziękuję !
A Wam Kochani życzę miłego oglądania:)
Film jest naprawdę przepiękny...
Wystarczy kliknąc na zdjęcie obok =>


środa, 7 lipca 2010


Morze ewentualności...


" Wśród morza ewentualności: tego, co potrzebne, mniej potrzebne i zbyteczne, tego, co przyjemne, a pożyteczne, tego, co szkodliwe, bardziej szkodliwe, a smakowite, tego, co opłacalne, bardziej opłacalne, a krzywdzące drugiego człowieka, tego, co prawdziwe, mniej prawdziwe, kłamliwe, ale dające korzyści. Nie zgubić się w tym gąszczu ani nie rozstrzygać fałszywie. Nie zgubić się ani na chwilę, ani na miesiąc, ani na całe życie.


 
źródło fot. :http://www.kafeteria.pl/namarginesie/obiekt.php?id_t=762

Umieć wrócić, gdy się pobłądzi. Umieć odkryć błąd, przyznać się do tego, że się było nieuczciwym, brutalnym, egoistycznym, że się skrzywdziło drugiego człowieka. Potrzeba drugiego człowieka , który pomoże, ostrzeże, upomni w imię dobra, życzliwości. Potrzeba drugiego człowieka, który uratuje od rozpaczy. Potrzeba człowieka wiernego, który nie zdradzi nie odejdzie, nie opuści, nie zdarzy się czas próby, niepowodzeń, klęsk, katastrof życiowych, gdy wszyscy się odsuną, potępią, zapomną, który pocieszy, podeprze, poda rękę, pozwoli uwierzyć siebie, przyniesie nadzieję i radość.

Bo miłość to bycie do dyspozycji, to gotowość do tego, by usłużyć, pomóc, przydać się, zaopiekować się. To chęć, by być potrzebnym. Czas jest zawsze tym egzaminatorem, przed którym nie ostanie się żadna złuda, zaślepienie. "



— Ks.Mieczysław Maliński

Błędy...



czasem serce zbolałe
powiedziec chce więcej
niż potrafią slowa
i choc pełne jest obaw, próbuje...
wierzy, że mu dobroc i szczerośc
mądre podsuną słowa
te właściwe...i czyste...
niczym jego intencje
co jak dziecko naiwne


i znów niełatwą prawdę życie mi przypomniało...
nie ustrzeżesz sie błędów
nie chciej byc doskonałą



                                                                                                                                      źródło fot. : dobradusha.blog.interia.pl/

wtorek, 6 lipca 2010

By ciągle czuc w sercu żar...

W życiu niewątpliwie warto pamietac, że nic co łaski Boga otrzymalismy, nie zostało nam dane raz na zawsze. Za wszystko co dla nas cenne, ważne i piękne , należy dziekowac Panu każdego dnia , nieustannie o to dbac, umacniac i doskonalic. Dotyczy to wielu obszrów naszego życia... zdrowia, talentów, relacji międzyludzkich, wiary.
 To tak jak z rozpalonym ogniem, który by nie zgasł, stale trzeba podsycac...

Zdrowe ciało, o które się nie dba, kiedyś w końcu słabnie i zaczyna chorowac... Nierozwijany talent stopniowo zanika, a niepielęgnowana przyjaźń lub miłośc umiera. Również wiara może osłabnąc, jeśli nie zrobimy nic by stale ją pogłebiac i umacniac.

Czasem  pomaga w tym rozmowa z drugim człowiekiem, czasem chwila kontemplacji na łonie przyrody, niekiedy mądry wiersz lub chwytający za serce utwór muzyczny, a innym razem niezwykły film...

Dla mnie jednym z takich filmów była  " Historia św. Rity" (kliknij i zobacz) 
Cudowna opowieśc o cudownej kobiecie. Jedna z tych, których sie nie zapomina i do których się wraca... Jeśli jeszcze jej nie znacie, gorąco zachęcam do obejrzenia tej niezwykłej fabuły.
A oto jak ta przepiękna historia się zaczyna...


sobota, 3 lipca 2010

Historia trzech drzew

Przeznaczenie

W pewnym lesie rosły trzy drzewa, każde z nich miało jakieś marzenie. Pierwsze z nich chciało by zrobiono z niego dużą i piękną skrzynie, w której przechowywano by cenne skarby oraz klejnoty. Drugie pragnęło być wielkim i wspaniałym statkiem, w którym pływałyby ważne osobistości. Trzecie marzyło o tym, by urosło tak wysokie, żeby sięgnąć nieba, by być jak najbliżej Boga.

Drzewa rosły sobie beztrosko, do czasu.... Pewnego dnia przyszli drwale i ścięli je. Pierwsze dwa drzewa były szczęśliwe, miały nadzieje, że zostaną tym, czym sobie wymarzyły, trzecie straciło nadzieję, że jego marzenie się spełni. Zabrano je do tartaku.

Pierwsze drzewo okazało się być za słabe na to, by móc stać się statkiem i zostało tylko małą łódką. Z drugiego nie zrobiono wielkiej skrzyni na skarby, ale żłób. Trzecie ścięto za wcześnie, więc nie urosło tak wysokie jak chciało, zrobiono z niego krzyż.

Żadne z drzew nie było zadowolone z tego, co się z nim stało. Jednak po pewnym czasie zrozumiały sens tego, co zaszło.

Do łódki wsiadło kilku ludzi i wypłynęło w morze. Podczas ich podróży rozpętała się ogromna burza, a wraz z nią sztorm. Drzewo myślało, że łódź tego nie wytrzyma, ale jeden z przebywających w niej ludzi powstał i uciszył burze. Drzewo, z którego była wykonana łódź zrozumiało, że na jego pokładzie przebywa najważniejsza osoba na świecie. W żłobie położono siano, a na nim małe dziecko, do którego przybywali zamożni goście, oddawali mu sześć i składali dary. Drzewo zrozumiało, iż złożono w nim największy skarb.
Krzyż wykonany z trzeciego drzewa umieszczono na wysokiej górze i ukrzyżowano na nim człowieka. Gdy ta osoba zmarła zapanowała ciemność i rozpętała się burza. Drzewo zrozumiało, że jest tak blisko Boga, iż bliżej już być nie może.

Tak oto te trzy drzewa pomimo iż ich losy nie potoczyły się dokładnie według ich scenariusza , osiągnęły to co sobie wymarzyły.

Musimy wiedzieć, że Bóg ma wobec każdego z nas jakieś plany. Czasem wydaje nam się, że wszystko idzie nie po naszej myśli, ale to On wie najlepiej, co jest nam naprawdę potrzebne. Pamiętajmy o tym.

Każde z drzew otrzymało to, o co prosiło, ale nie w sposób, w jaki to sobie wyobrażało. My nigdy nie wiemy, jakie są plany Boga wobec nas. Wiemy tylko, że Jego drogi, nie są naszymi drogami, ale Jego drogi są zawsze najlepsze."


- Autor historii nieznany

czwartek, 1 lipca 2010

Czy i ty się tym karmisz ?

" Jakiego rodzaju uczucia doznajesz, gdy zdarza ci się obcowac z naturą albo kiedy pochłonięty jesteś pracą, która cię fascynuje ? Albo kiedy, tak naprawdę - w atmosferze otwartości i bliskości - rozmawiasz z kimś, czyje towarzystwo sprawia ci radośc, choc wzajemnie nie uzależniacie się od siebie ? Jakiego rodzaju uczucia wówczas żywisz? Porównaj te uczucia z tymi, które pojawiają się w tobie, gdy zwycięsko wychodzisz z jakiejś kłótni, wygrywasz wyścig, stajesz się popularny lub kiedy wszyscy ci przyklaskują. Te ostatnie uczucia nazywam ziemskimi. Poprzednie nazywam uczuciami duszy. Wielu ludzi zdobywa świat zatracając swą duszę.Wielu ludzi wiedzie puste, bezduszne życie, ponieważ karmią się popularnością, uznaniem, pochwałą: "Ja jestem O.K.", " TY jesteś O.K.", "spójrzcie na mnie !", "zwróccie uwagę na mnie ! ", "doceńcie mnie ! ". Rządzenie, siła, zwycięstwo w wyścigu. Czy i ty się tym karmisz ? Jeśli tak, to jesteś trupem. Zatraciłeś duszę. Posilaj się czymś innym, pożywniejszą substancją. Wtedy ujrzysz przemianę."


- Anthony de Mello  "Przebudzenie"

Nieważne

Już nieważne co pomyśli ktoś.
Czy zrozumie...czy przytaknie...
Już nieważne.

Już nieważne, czy zasypie mnie słowami akceptacji.
Czy wychwycę w głosie zachwyt, radośc... złośc.

Jeśli trzeba przyjmę grad niezrozumienia.
Deszcz pogardy, słów-kamieni... Każdy cios.

Już nieważne.
Nie w tym sens tego istnienia.
Nie pozwolę by mnie swym osądem zniszczył  ktoś.

poniedziałek, 21 czerwca 2010

...

Nienazwane



Jak się nazywa - to nienazwane
jak się nazywa to - co zabolało
ten smutek co nie łączy a rozdziela
ta przyjaźń lub inaczej miłość niemożliwa
to co biegło naprzeciw a było rozstaniem
to wciąż najważniejsze co przychodzi mimo
ta przykrość byle jaka jak chłodny skurcz w piersi
ta straszna pustka co graniczy z Bogiem


to - że jeśli nie wiesz dokąd iść
sama cię droga poprowadzi



Ks. Jan Twardowski


                                                                                                            źródło fot. : www.exsilentio.blog.pl

środa, 16 czerwca 2010

wtorek, 15 czerwca 2010


Rozpoznac Boga...

Bóg mówi do nas każdego dnia. Czasem przemawia ustami drugiego człowieka, czasem można odnaleźc Go w zupełnej ciszy. Każdego dnia  daje nam znaki, które właściwie rozpoznane podpowiadają jak życ. Codziennie stawia na naszej drodze kogoś lub coś, co może pomóc nam się do Niego zbliżyc. Jest z nami nieustannie i pragnie byśmy żyli z Nim w stałej łączności, byśmy nauczyli się dostrzegac Go w otaczającym nas świecie i  tym co nas spotyka.


źródło fot. : franciszkanska3.pl/.../7118/ex48bi3dgg0t.jpg

Myślę sobie czasem, że patrzy na nas "z góry" i z wielkim utęsknieniem czeka na naszą reakcję. Czasem na słowo uwielbienia , gest radości ... Innym razem na nasze wołanie o pomoc . Czasem na zwyczajną aktywnośc, spontaniczny akt dobroci , wiarę ujawniającą się poprzez działanie.

Tak bardzo chciałabym nie przegapic niczego co pochodzi od Niego dla mnie...

Chwila zadumy nad Słowem Bożym...

(1) W pewien szabat przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i, wykruszając je rękami, jedli. (2) Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat? (3) Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie? (4) Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać. (5) I dodał: Syn Człowieczy jest panem szabatu. (6) W inny szabat wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę.
źródło fot. 

(7) Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. (8) On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: Podnieś się i stań na środku! Podniósł się i stanął. (9) Wtedy Jezus rzekł do nich: Pytam was: Czy wolno w szabat dobrze czynić, czy źle, życie ocalić czy zniszczyć? (10) I spojrzawszy wkoło po wszystkich, rzekł do człowieka: Wyciągnij rękę! Uczynił to i jego ręka stała się znów zdrowa. (11) Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, co by uczynić Jezusowi. (12) W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. (13) Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: (14) Szymona, którego nazwał Piotrem; i brata jego, Andrzeja; Jakuba i Jana; Filipa i Bartłomieja; (15) Mateusza i Tomasza; Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona z przydomkiem Gorliwy; (16) Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą. (17) Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy oraz z wybrzeża Tyru i Sydonu; (18) przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia. (19) A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich. (20) A On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. (21) Błogosławieni wy, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. (22) Błogosławieni będziecie, gdy ludzie was znienawidzą, i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego podadzą w pogardę wasze imię jako niecne: (23) cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom. (24) Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. (25) Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. (26) Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom. (27) Lecz powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; (28) błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. (29) Jeśli cię kto uderzy w [jeden] policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli bierze ci płaszcz, nie broń mu i szaty. (30) Daj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. (31) Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie! (32) Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to dla was wdzięczność? Przecież i grzesznicy miłość okazują tym, którzy ich miłują. (33) I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to dla was wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. (34) Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to dla was wdzięczność? I grzesznicy grzesznikom pożyczają, żeby tyleż samo otrzymać. (35) Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka, i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. (36) Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. (37) Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. (38) Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie. (39) Opowiedział im też przypowieść: Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? (40) Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. (41) Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz? (42) Jak możesz mówić swemu bratu: Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku, gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka swego brata. (43) Nie jest dobrym drzewem to, które wydaje zły owoc, ani złym drzewem to, które wydaje dobry owoc. (44) Po owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. (45) Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta. (46) Czemu to wzywacie Mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię? (47) Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je. (48) Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, potok wezbrany uderzył w ten dom, ale nie zdołał go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany. (49) Lecz ten, kto słucha, a nie wypełnia, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. [Gdy] potok uderzył w niego, od razu runął, a upadek jego był wielki.


(Ew. Łukasza 6:1-49, Biblia Tysiąclecia)

czwartek, 10 czerwca 2010

Słowa, które stały się moją ukochaną modlitwą...



Idąc przez życie kolejny raz upadłem
Jak w tym szukać sił?
Jak przeżywać dzień?
Chce umieć nieść własny krzyż
Nieść go co dnia i ciągle iść


Twoje słowo jak lampa dla moich stóp
Wiem, jesteś tu


Pomóż mi Ojcze przy Tobie więcej być
Przed siebie iść wciąż
I ciągle nieść krzyż
Tak nie chce upadać gdy zjawia się zły
Iść za Tobą wciąż od nowa ufać Ci
Choć nie z uczynku a z łaski Twej mogę żyć
Już nie z uczynku a z łaski Twej mogę żyć


Twoje słowo jak lampa dla moich stóp
Wiem, jesteś tu

..............................................

Tekst utworu muzycznego  - "Twoje słowo jak lampa"
Zespół POROZUMIENIE

...............................................

źródło fot.   http://th.interia.pl/30,b91baed3e2589498/58.jpg

Wołanie...



środa, 9 czerwca 2010

Upadanie...

Są takie dni kiedy spada na nas więcej
niż się spodziewaliśmy.
Dni kiedy czujemy, że nie damy rady
przyjąc już więcej...
Kiedy nie mamy już siły w obliczu trudnej rzeczywistości. Mamy dośc ludzi, ich słów i kolejnych przykrych doświadczeń.
Czujemy sie bezsilni, niezrozumieni ... 
trochę samotni.
Plany, oczekiwania, którymi wypełnialiśmy nasze głowy, upadają razem z nami, a to co pewne, okazuje się bardziej kruche niż nam się zdawało. Po raz kolejny dociera do nas, że sami nie zajdziemy daleko...Że w tej trudnej drodze potrzebujemy kogoś , na kim będziemy mogli się wesprzec... Kogoś kto jak nikt inny nas zrozumie...Wystarczy się tylko do Niego zwrócic.